Choose color scheme

15 Posts By Arend Roos

  • Van Santé Zeeland naar Digital Health Lab

    Beste mensen,

    Tijd voor iets nieuws. Ik schreef dat twee jaar geleden op het weblog van Santé Zeeland. Met een mooie ronde tafel sloten we een periode van vijf jaar af, waarin we zo’n dertig netwerkborrels hebben georganiseerd. Mooie bijeenkomsten, waar ik nog steeds door meerdere personen aan herinnerd word. Maar het werd tijd voor iets nieuws. Alleen de website bleef in de lucht.

    De belangstelling bleef echter. Toen ik vorig jaar een balletje opgooide en suggereerde om weer een netwerkborrel te organiseren kreeg ik veel reacties. Het is er niet van gekomen. Maar er is wel iets nieuws. Daarom stuur ik u dit bericht.

    Afgelopen zomer had ik me voorgenomen om enkele blogs te wijden aan het missiegedreven innovatiebeleid. Ik deed een dappere aanzet in twee artikelen. Ik dacht een aantal lijnen te trekken naar de relevantie van dit innovatiebeleid voor onze regio. Ik opperde om rond de afzonderlijke missies netwerkbijeenkomsten te organiseren en wat projecten op te starten. De reacties waren erg positief. Direct kreeg ik telefoontjes, mailtjes, appjes: mensen wilden meedenken en -organiseren. 

    En toch kwam het er niet van. Ik vond het lastig om de blogs te schrijven. En ik vreesde dat nieuwe netwerkbijeenkomsten meer van hetzelfde zouden brengen. Gepraat over noodzaak van innovatie. Discussies over wie erbij betrokken moeten zijn. Het zoeken naar verklaringen waarom alles zo lastig in beweging komt. Het trok mij niet meer. Ik wilde iets anders. 

    Iets anders? Inderdaad: een andere rol. Ik stond vroeg op om weer in de techniek te duiken, verdiepte me in datascience en machine learning. Ik had lol in projecten waar ik weer de ruimte kon nemen om te experimenteren. Projecten waarbinnen ik de enige was die de stekker eruit kon trekken. Met studenten van UCR en de HZ bouwde ik aan nieuwe concepten en prototypes. 

    En zo ontwikkelde zich het idee van een Digital Health Lab. Samen met University College Roosevelt heb ik besloten om een dergelijk lab te starten. Het klinkt misschien ingewikkeld. Maar eigenlijk is het lab gewoon de optelsom van onze huidige projecten en de plannen voor de toekomst. Een verzameling experimenten en ambities.

    Volgende week is de nationale ehealth week. Op dinsdag organiseren wij dan de officiële opening van het Digital Health Lab. We delen waarmee we bezig zijn en bespreken met de aanwezigen wat we voor elkaar willen en kunnen betekenen. Een inhoudelijke bijeenkomst dus. Zoals u dat gewend bent. Maar het is ook een netwerkmoment en we sluiten af met een borrel.

    U bent daarbij van harte welkom. De bijeenkomst vindt plaats op 28 januari van 14:00 in het Stadhuis op de Markt in Middelburg. U kunt zich aanmelden via www.digitalhealthlab.nl. Ook wanneer u er niet bij kunt zijn, maar wel graag geïnformeerd wordt over onze activiteiten, horen we dat graag via info@digitalhealthlab.nl.

    Het hoofdstuk ‘Santé Zeeland’ is daarmee definitief gesloten. Ik dank u allen hartelijk voor uw betrokkenheid en vertrouwen. Ik kijk er naar uit elkaar weer te ontmoeten en wellicht weer op een nieuwe wijze samen te werken aan een gezond Zeeland. Hartelijk dank en tot gauw!

    Santé!
    Arend Roos

  • Het gaat altijd om mensen

    Vandaag heb ik mijn collega’s verteld dat ik afscheid neem van de Solidarity University. Drie jaar geleden hebben Petra de Braal en ik deze organisatie opgericht. We hebben sindsdien geprobeerd haar een passende positie te geven: toegankelijk èn ambitieus, dichtbij mensen èn wetenschap. En we zijn daar vrij goed in geslaagd. Er zijn verschillende onderzoekslijnen ontwikkeld. We worden gezien als zeer deskundig op het vlak van kwalitatief onderzoek. Er zijn twee promovendi binnen het team. En boven alles: alle projecten draaien om de verhalen van mensen.

    Juist nu het voor mij tijd is om weer nieuwe wegen te verkennen, heb ik de indruk dat de Solidarity University harder nodig is dan bij haar oprichting. Ik licht dat graag toe:

    In het sociaal domein en de zorg (overigens niet alleen daar) blijkt het lastig om niet vanuit het aanbod na te denken over oplossingen. Het is een wereld waar veel bepaald en geregeld is. Die kaders bepalen sterk de taal en richting waarin mensen oplossingen zoeken. Daardoor ontstaat een werkelijkheid die steeds verder af komt te staan van de wereld waarin mensen leven voor wie die regels en kaders gemaakt zijn.

    Zo zijn de afgelopen jaren diverse documentaires en adviesrapporten verschenen die laten zien dat de gemeentelijke schuldhulpverlening slecht toegankelijk is voor grote groepen mensen. Ook in de zorg zien we dergelijke spanningen, bijvoorbeeld tussen het streven om meer ruimte te geven aan professionals en het willen registreren om inzicht te krijgen in kwaliteit en presteren.

    In dit soort spanningsvelden is de Solidarity University ontstaan en gegroeid. De medewerkers bieden een manier om te leren begrijpen waar het om draait: mensen. De lastige vragen van wet- en regelgeving worden niet uit de weg gegaan, maar in perspectief geplaatst door ze te benaderen vanuit een andere taal: die van de verhalen van mensen. Deze methode helpt om de verschillende belangen bij elkaar te brengen en te evalueren. We hebben gezien dat daar grote behoefte aan is. De mens is er immers niet om de regels?

    Er is nog een reden waarom ik blij ben dat de Solidarity University er is. Veel aanbod van diensten en producten, ook in de publieke sfeer, richt zich sterk op het individu. Dit past in een lange ontwikkeling in ons deel van de wereld met een sterke nadruk op eigen verantwoordelijkheid en zelfontplooiing. Daardoor verliezen we echter gemakkelijk uit het oog hoe sterk de rol is die verbindingen met anderen in onze levens spelen. Ons samen leven is meer dan de optelsom van alle dingen die een ieder doet. Verbondenheid, solidariteit, is een vitaal element in de bezieling van onze wereld. In de onderzoeken van de Solidarity University vormt deze verbondenheid daarom het uitgangspunt. Het geeft richting aan het in beeld krijgen van een gemeenschap of de dynamiek van een organisatie.

    Tenslotte, ik heb mij de afgelopen jaren steeds intensiever beziggehouden met de de impact van robotisering en kunstmatige intelligentie op onze werkelijkheid. Het speelveld tussen de technologische ontwikkelingen en maatschappelijke vraagstukken boeit me. Laten de huidige ontwikkelingen zich vergelijken met de verschijnselen van de industriële revolutie tweehonderd jaar geleden? Is het disruptieve element in deze innovaties slechts een groeistuip op weg naar een betere wereld of heeft het een fundamenteel ontwrichtende werking? Hoe gaan we met deze ontwikkelingen om?

    Welk standpunt je rond deze thematiek ook kiest, je kunt er niet om heen dat velen zich onzeker voelen door deze ontwikkelingen. Een proces van verandering moet op kennis gebouwd worden en heeft richting nodig. Maar welke kennis? In de Solidarity University luidt het antwoord altijd: kennis van mensen! Het is mijn overtuiging dat, juist ook in deze ontwikkelingen, de Solidarity University een belangrijke rol kan spelen. Kennis van mensen verduurzaamt het proces.

    Ik geloof daarom dat juist in de komende jaren de behoefte aan de kennis en kunde van de Solidarity University groter zal zijn dan ooit. Ik ben er trots op een rol te hebben gespeeld in haar ontstaan en ontwikkeling.

    Arend Roos

  • Vrijwillig vrijwilliger

    Sinds kort heb ik een mooie functie: Ambassadeur vrijwilligerswerk . Stichting Welzijn Middelburg (SWM) is al lange tijd actief in het ondersteunen van het vrijwilligerswerk en had nu bedacht dat een ambassadeur daar goed bij zou kunnen helpen. Ik ben de eerste die deze eer te beurt valt.

    Eerlijk gezegd overviel het verzoek van SWM mij een beetje en ik heb even geaarzeld of ik het wel wilde. Als ambassadeur vertegenwoordig je iemand of iets. Hebben vrijwilligerswerk en vrijwilligers dat nodig? Na een goed gesprek met de dames van Samen Vrijwillig heb ik echter ‘ja’ gezegd. We hebben het idee dat dit iets kan toevoegen.

    Vrijwilligerswerk heeft iets vanzelfsprekends. Mensen doen het vanuit betrokkenheid of bewogenheid. Het draait niet om waardering in financiële zin. De kracht zit in het persoonlijke en informele. In mijn werk maak ik veel kennis met vrijwilligersorganisaties en het zijn deze persoonlijke elementen die mij raken.

    Het is deze kracht die de gemeente Middelburg hard nodig heeft. Veel vrijwilligersorganisaties spelen een verbindende rol: op het gebied van taal en zorg, maar ook tussen generaties of mens en natuur. Een inclusieve samenleving kan niet zonder vrijwilligers.

    In de projecten van de Solidarity University zien we vaak een worsteling tussen het formele en het informele. Gemeenten proberen beleid te vertalen naar wijken en kernen, maar vinden het lastig om zich te verbinden met de krachten en energiepunten in die wijken. Andersom lopen deze lokale krachten, vaak vrijwilligers, nogal eens stuk op de wereld van geld en regels. Op dit snijvlak tussen het formele en informele zie ik mijn rol als ambassadeur. Ik hoop iets bij te dragen aan het herkennen van elkaars belang en duurzame verbindingen te leggen.

    Ik heb er zin in om op deze manier meer te leren van het vrijwilligerswerk. Ik zal verschillende organisaties bezoeken en bijeenkomsten bijwonen, zoals de Vrijwilligersmarkt op 28 september. Ik zal af en toe een blog schrijven en nodig u uit om mee te denken en discussiëren in de mooiste ambassade van het land: onze jarige stad!

    Middelburg,
    Arend Roos