Choose color scheme

  • Het gaat altijd om mensen

    Vandaag heb ik mijn collega’s verteld dat ik afscheid neem van de Solidarity University. Drie jaar geleden hebben Petra de Braal en ik deze organisatie opgericht. We hebben sindsdien geprobeerd haar een passende positie te geven: toegankelijk èn ambitieus, dichtbij mensen èn wetenschap. En we zijn daar vrij goed in geslaagd. Er zijn verschillende onderzoekslijnen ontwikkeld. We worden gezien als zeer deskundig op het vlak van kwalitatief onderzoek. Er zijn twee promovendi binnen het team. En boven alles: alle projecten draaien om de verhalen van mensen.

    Juist nu het voor mij tijd is om weer nieuwe wegen te verkennen, heb ik de indruk dat de Solidarity University harder nodig is dan bij haar oprichting. Ik licht dat graag toe:

    In het sociaal domein en de zorg (overigens niet alleen daar) blijkt het lastig om niet vanuit het aanbod na te denken over oplossingen. Het is een wereld waar veel bepaald en geregeld is. Die kaders bepalen sterk de taal en richting waarin mensen oplossingen zoeken. Daardoor ontstaat een werkelijkheid die steeds verder af komt te staan van de wereld waarin mensen leven voor wie die regels en kaders gemaakt zijn.

    Zo zijn de afgelopen jaren diverse documentaires en adviesrapporten verschenen die laten zien dat de gemeentelijke schuldhulpverlening slecht toegankelijk is voor grote groepen mensen. Ook in de zorg zien we dergelijke spanningen, bijvoorbeeld tussen het streven om meer ruimte te geven aan professionals en het willen registreren om inzicht te krijgen in kwaliteit en presteren.

    In dit soort spanningsvelden is de Solidarity University ontstaan en gegroeid. De medewerkers bieden een manier om te leren begrijpen waar het om draait: mensen. De lastige vragen van wet- en regelgeving worden niet uit de weg gegaan, maar in perspectief geplaatst door ze te benaderen vanuit een andere taal: die van de verhalen van mensen. Deze methode helpt om de verschillende belangen bij elkaar te brengen en te evalueren. We hebben gezien dat daar grote behoefte aan is. De mens is er immers niet om de regels?

    Er is nog een reden waarom ik blij ben dat de Solidarity University er is. Veel aanbod van diensten en producten, ook in de publieke sfeer, richt zich sterk op het individu. Dit past in een lange ontwikkeling in ons deel van de wereld met een sterke nadruk op eigen verantwoordelijkheid en zelfontplooiing. Daardoor verliezen we echter gemakkelijk uit het oog hoe sterk de rol is die verbindingen met anderen in onze levens spelen. Ons samen leven is meer dan de optelsom van alle dingen die een ieder doet. Verbondenheid, solidariteit, is een vitaal element in de bezieling van onze wereld. In de onderzoeken van de Solidarity University vormt deze verbondenheid daarom het uitgangspunt. Het geeft richting aan het in beeld krijgen van een gemeenschap of de dynamiek van een organisatie.

    Tenslotte, ik heb mij de afgelopen jaren steeds intensiever beziggehouden met de de impact van robotisering en kunstmatige intelligentie op onze werkelijkheid. Het speelveld tussen de technologische ontwikkelingen en maatschappelijke vraagstukken boeit me. Laten de huidige ontwikkelingen zich vergelijken met de verschijnselen van de industriële revolutie tweehonderd jaar geleden? Is het disruptieve element in deze innovaties slechts een groeistuip op weg naar een betere wereld of heeft het een fundamenteel ontwrichtende werking? Hoe gaan we met deze ontwikkelingen om?

    Welk standpunt je rond deze thematiek ook kiest, je kunt er niet om heen dat velen zich onzeker voelen door deze ontwikkelingen. Een proces van verandering moet op kennis gebouwd worden en heeft richting nodig. Maar welke kennis? In de Solidarity University luidt het antwoord altijd: kennis van mensen! Het is mijn overtuiging dat, juist ook in deze ontwikkelingen, de Solidarity University een belangrijke rol kan spelen. Kennis van mensen verduurzaamt het proces.

    Ik geloof daarom dat juist in de komende jaren de behoefte aan de kennis en kunde van de Solidarity University groter zal zijn dan ooit. Ik ben er trots op een rol te hebben gespeeld in haar ontstaan en ontwikkeling.

    Arend Roos

  • De jeugd is de toekomst

    Wie gaat dat betalen? Al een paar maanden draait het klimaatdebat over centjes. Heren van middelbare en hogere leeftijd bestoken elkaar met rekensommetjes. In de discussies rond het klimaatakkoord voelt een ieder zich financieel tekort gedaan. Ik heb het gevoel dat we er zo niet gaan komen. De sommetjes kloppen ongetwijfeld – daar hebben de meneren lang voor geleerd. Maar zeg nu zelf: wat zijn deze cijfertjes in het licht van de opgave waarover we het hebben?

    Het gesprek over de effecten van klimaatkeuzes wordt versmald naar onze portemonnee in de komende jaren. Dat is begrijpelijk, want politici en lobbyisten hebben zich op deze korte termijn te verantwoorden of een herverkiezing te realiseren. Daarmee lijkt de ernst van de situatie naar de achtergrond te verdwijnen. Juist daarom mogen we blij zijn met de inzet van de Zweedse Greta Thunberg. Door haar weigering naar school te gaan vroeg ze aandacht voor het belang van kinderen bij oplossingen. 

    En dat deed ze met succes. Thunbergs acties trokken wereldwijd aandacht (en navolging). Vorige week mocht zij politici en beleidsmakers toespreken tijdens de onderhandelingen in Katowice, Polen. En ze wond er geen doekjes om: ‘Jullie zeggen dat jullie van kinderen houden, maar jullie stelen hun toekomst voor hun eigen ogen.’ Daarmee legt ze bloot waar het feitelijk in veel onderhandelingen misgaat. Uit eigenbelang wordt de discussie economisch gemaakt, maar met een korte termijnperspectief. Het lijkt slechts te gaan om de directe belangen van de mensen die om tafel mogen zitten. En dat zijn mensen die decennia eerder geboren zijn dan Thunberg.  

    Het pleidooi van Thunberg legt bloot hoe beperkt de focus is van veel deelnemers in het debat. Waarde ligt in de toekomst. Als dat geen uitgangspunt is, rest ons slechts het vege lijf. Aangezien kinderen minder in de democratische melk te brokkelen hebben dan bijvoorbeeld 65-plussers wordt hun stem vaak onvoldoende gehoord. Juist door hen in het gesprek te betrekken dwingen we ons om na te denken over de leefbaarheid van onze planeet in de komende eeuw(en). Door kinderen ons te laten bevragen krijgt het klimaatgesprek een morele lading. Ecologie en economie blijken in elkaars verlengde te liggen. En waarde en waarden hebben opeens alles met elkaar te maken.

    Nu het klimaatskoord ook een regionale vertaling krijgt, ligt daar een kans om kinderen te betrekken. De kinderen, die nationaal en internationaal misschien geen stem hebben, kunnen lokaal en regionaal wel meepraten. Bijvoorbeeld via scholen. 

    Het Koninklijk Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen heeft (met andere partijen) recent een initiatief gelanceerd om hier invulling aan te geven. Dit illustere genootschap viert haart 250-jarig bestaan met een challenge voor de jeugd: De Young Energy Society Challenge. Met een financiering van de Stichting voor Zeeuwse Publieke Belangen wordt mogelijk gemaakt dat alle Zeeuwse jongeren meedenken en oplossingen aandragen voor de energietransitie.

    Ik hoop dat dit Zeeuwse initiatief slaagt. Dat veel kinderen en jongeren actief meedenken, maar vooral dat ze gehoord worden en als volwaardige partners in het gesprek gezien worden. Ik hoop dat hun betrokkenheid helpt om de energietransitie in de eerste plaats te zien als een hoopvolle opgave. Dat we van hen leren om onze heilige huisjes onder kritiek te stellen. Als netwerk ENERGIE! werken we hier graag aan mee, want we gaan ervan uit dat de fundamentele betrokkenheid van jongeren leidt tot ideeën en oplossingen, waarvoor we hen uiteindelijk dankbaar zullen zijn. 

    Arend Roos

    Dit blog is eerder gepubliceerd op www.netwerkenergie.nl

  • netwerk ENERGIE! van start

    In de afgelopen maanden heb ik samen met Jeroen Verschelling een nieuw initiatief voorbereid: netwerk ENERGIE! Vandaag maken we dit wereldkundig en ik geef de eerste uitnodiging ook graag door via deze weg.

     

    Siward Zomer

    Hierbij nodigen we jou van harte uit voor de eerste netwerkborrel van netwerk ENERGIE! Deze vindt plaats op 25 september om 16:00, Middelburg. Spreker is Siward Zomer. Hij is directeur van de Organisatie voor Duurzame Energie  (ODE DEcentraal) en was nauw betrokken bij de onderhandelingen over het klimaatakkoord. Siward zal daarover vertellen, en uitleg geven over de implicaties van het klimaatakkoord voor Zeeland.

    Gilbert Westdorp

    Deze middag zijn we gast bij Rijkswaterstaat Zee en Delta in het kantoor te Middelburg. Onze gastheer is Gilbert Westdorp en hij zal ingaan op ‘energieverbruik als indicator voor de gezondheid van installaties’.

    Voor wie?

    Iedereen die op een of andere manier betrokken is bij de transitie naar een duurzame energievoorziening is welkom: ondernemers, techneuten, particuliere woningbezitters, ambtenaren, ICT-ers, wooncorporaties, installatiebedrijven, enzovoorts.

    Praktisch

    Graag ontvangen we je aanmelding via dit formulier. Er zijn 50 plaatsen, dus meld je snel aan! En neem ook even een legitimatiebewijs mee, anders kom je het Rijkswaterstaatkantoor niet in. Parkeren kan op dinsdag niet bij Rijkswaterstaat. In de omgeving is voldoende parkeerruimte op het Groene Woud. De locatie is wel goed bereikbaar met Openbaar Vervoer.

    Waarom netwerk ENERGIE!?

    Deze zomer hebben overheid, maatschappelijke partners en het bedrijfsleven hun handtekeningen gezet onder het klimaatakkoord. Dit akkoord beschrijft de gezamenlijke ambitie om de afhankelijkheid van fossiele grondstoffen terug te dringen en onze omgeving in te richten op basis van een aantal andere uitgangspunten.

    Daar is veel voor nodig: veel duurzame energie, nieuwe vormen van mobiliteit, een herstructurering van de bestaande woningvoorraad zijn slechts enkele voorbeelden. In alle gevallen zal het speelveld veranderen. Nieuwe partijen komen op, en bestaande partijen zullen nieuwe partners vinden. Hoe gaan zij elkaar vinden? Hoe werken zij samen?

    Als netwerk ENERGIE! willen wij de energietransitie in Zeeland versnellen. Wij doen dan door mensen samen te brengen en verbinden. Door maandelijkse netwerkbijeenkomsten, lezingen en excursies. Zo willen we mooie voorbeelden breder bekend maken, elkaar beter leren kennen, aansteken en inspireren. Om uiteindelijk iedereen haar en zijn rol te kunnen laten vinden in de Zeeuwse energietransitie.

    Wie zijn wij?

    Arend Roos

    Arend Roos is als ondernemer actief op het raakvlak van mens en technologie. Hij is oprichter van de Solidarity University, een expertisecentrum voor sociale innovatie. Zijn kernactiviteiten zijn samenbrengen, inspireren en verbinden. Arend begeleidt transformatieprocessen rond maatschappelijke opgaven als energietransitie, zorg en armoedebestrijding.

    Jeroen Verschelling

    Jeroen Verschelling werkt aan duurzame energie en energiebesparing sinds 1994. Hij deed onderzoek naar aardwarmte en waterkracht in IJsland, werkte aan zonne-energie en energiezuinig bouwen in Nederland, Afrika en het Midden Oosten. Jeroen was mede-initiatiefnemer van Zeelands eerste CO2-neutrale straten in Heinkenszand en Grijpskerke en schreef bij Ecofys de toekomstvisie ‘Zeeland CO2 neutraal in 2050′. Hij ontwierp, bouwde en bewoonde zijn eigen passiefhuis in de tropen en bereikte 220,000 mensen met zonne-energie in Cambodja via Kamworks. Tegenwoordig verdeelt Jeroen zijn tijd tussen projecten in Cambodja en Zeeland.

    meer informatie: www.netwerkenergie.nl en mail@netwerkenergie.nl