Choose color scheme

  • netwerk ENERGIE! van start

    In de afgelopen maanden heb ik samen met Jeroen Verschelling een nieuw initiatief voorbereid: netwerk ENERGIE! Vandaag maken we dit wereldkundig en ik geef de eerste uitnodiging ook graag door via deze weg.

     

    Siward Zomer

    Hierbij nodigen we jou van harte uit voor de eerste netwerkborrel van netwerk ENERGIE! Deze vindt plaats op 25 september om 16:00, Middelburg. Spreker is Siward Zomer. Hij is directeur van de Organisatie voor Duurzame Energie  (ODE DEcentraal) en was nauw betrokken bij de onderhandelingen over het klimaatakkoord. Siward zal daarover vertellen, en uitleg geven over de implicaties van het klimaatakkoord voor Zeeland.

    Gilbert Westdorp

    Deze middag zijn we gast bij Rijkswaterstaat Zee en Delta in het kantoor te Middelburg. Onze gastheer is Gilbert Westdorp en hij zal ingaan op ‘energieverbruik als indicator voor de gezondheid van installaties’.

    Voor wie?

    Iedereen die op een of andere manier betrokken is bij de transitie naar een duurzame energievoorziening is welkom: ondernemers, techneuten, particuliere woningbezitters, ambtenaren, ICT-ers, wooncorporaties, installatiebedrijven, enzovoorts.

    Praktisch

    Graag ontvangen we je aanmelding via dit formulier. Er zijn 50 plaatsen, dus meld je snel aan! En neem ook even een legitimatiebewijs mee, anders kom je het Rijkswaterstaatkantoor niet in. Parkeren kan op dinsdag niet bij Rijkswaterstaat. In de omgeving is voldoende parkeerruimte op het Groene Woud. De locatie is wel goed bereikbaar met Openbaar Vervoer.

    Waarom netwerk ENERGIE!?

    Deze zomer hebben overheid, maatschappelijke partners en het bedrijfsleven hun handtekeningen gezet onder het klimaatakkoord. Dit akkoord beschrijft de gezamenlijke ambitie om de afhankelijkheid van fossiele grondstoffen terug te dringen en onze omgeving in te richten op basis van een aantal andere uitgangspunten.

    Daar is veel voor nodig: veel duurzame energie, nieuwe vormen van mobiliteit, een herstructurering van de bestaande woningvoorraad zijn slechts enkele voorbeelden. In alle gevallen zal het speelveld veranderen. Nieuwe partijen komen op, en bestaande partijen zullen nieuwe partners vinden. Hoe gaan zij elkaar vinden? Hoe werken zij samen?

    Als netwerk ENERGIE! willen wij de energietransitie in Zeeland versnellen. Wij doen dan door mensen samen te brengen en verbinden. Door maandelijkse netwerkbijeenkomsten, lezingen en excursies. Zo willen we mooie voorbeelden breder bekend maken, elkaar beter leren kennen, aansteken en inspireren. Om uiteindelijk iedereen haar en zijn rol te kunnen laten vinden in de Zeeuwse energietransitie.

    Wie zijn wij?

    Arend Roos

    Arend Roos is als ondernemer actief op het raakvlak van mens en technologie. Hij is oprichter van de Solidarity University, een expertisecentrum voor sociale innovatie. Zijn kernactiviteiten zijn samenbrengen, inspireren en verbinden. Arend begeleidt transformatieprocessen rond maatschappelijke opgaven als energietransitie, zorg en armoedebestrijding.

    Jeroen Verschelling

    Jeroen Verschelling werkt aan duurzame energie en energiebesparing sinds 1994. Hij deed onderzoek naar aardwarmte en waterkracht in IJsland, werkte aan zonne-energie en energiezuinig bouwen in Nederland, Afrika en het Midden Oosten. Jeroen was mede-initiatiefnemer van Zeelands eerste CO2-neutrale straten in Heinkenszand en Grijpskerke en schreef bij Ecofys de toekomstvisie ‘Zeeland CO2 neutraal in 2050′. Hij ontwierp, bouwde en bewoonde zijn eigen passiefhuis in de tropen en bereikte 220,000 mensen met zonne-energie in Cambodja via Kamworks. Tegenwoordig verdeelt Jeroen zijn tijd tussen projecten in Cambodja en Zeeland.

    meer informatie: www.netwerkenergie.nl en mail@netwerkenergie.nl

  • Vrijwillig vrijwilliger

    Sinds kort heb ik een mooie functie: Ambassadeur vrijwilligerswerk . Stichting Welzijn Middelburg (SWM) is al lange tijd actief in het ondersteunen van het vrijwilligerswerk en had nu bedacht dat een ambassadeur daar goed bij zou kunnen helpen. Ik ben de eerste die deze eer te beurt valt.

    Eerlijk gezegd overviel het verzoek van SWM mij een beetje en ik heb even geaarzeld of ik het wel wilde. Als ambassadeur vertegenwoordig je iemand of iets. Hebben vrijwilligerswerk en vrijwilligers dat nodig? Na een goed gesprek met de dames van Samen Vrijwillig heb ik echter ‘ja’ gezegd. We hebben het idee dat dit iets kan toevoegen.

    Vrijwilligerswerk heeft iets vanzelfsprekends. Mensen doen het vanuit betrokkenheid of bewogenheid. Het draait niet om waardering in financiële zin. De kracht zit in het persoonlijke en informele. In mijn werk maak ik veel kennis met vrijwilligersorganisaties en het zijn deze persoonlijke elementen die mij raken.

    Het is deze kracht die de gemeente Middelburg hard nodig heeft. Veel vrijwilligersorganisaties spelen een verbindende rol: op het gebied van taal en zorg, maar ook tussen generaties of mens en natuur. Een inclusieve samenleving kan niet zonder vrijwilligers.

    In de projecten van de Solidarity University zien we vaak een worsteling tussen het formele en het informele. Gemeenten proberen beleid te vertalen naar wijken en kernen, maar vinden het lastig om zich te verbinden met de krachten en energiepunten in die wijken. Andersom lopen deze lokale krachten, vaak vrijwilligers, nogal eens stuk op de wereld van geld en regels. Op dit snijvlak tussen het formele en informele zie ik mijn rol als ambassadeur. Ik hoop iets bij te dragen aan het herkennen van elkaars belang en duurzame verbindingen te leggen.

    Ik heb er zin in om op deze manier meer te leren van het vrijwilligerswerk. Ik zal verschillende organisaties bezoeken en bijeenkomsten bijwonen, zoals de Vrijwilligersmarkt op 28 september. Ik zal af en toe een blog schrijven en nodig u uit om mee te denken en discussiëren in de mooiste ambassade van het land: onze jarige stad!

    Middelburg,
    Arend Roos
  • Zorgvernieuwing vanuit lokale kracht

    Is de zorg in Nederland duur? Misschien zelfs onbetaalbaar? Een gevolg van de marktwerking? Of juist de vergrijzing? Is het huidige stelsel nog houdbaar? En zo niet, wat moeten we dan? Een nationaal zorgfonds? Een Nederlandse NHS? En hoe zit dat met populatiegebonden bekostiging? Krijgen we dat nog geregeld vanuit het huidige stelsel?

    Een kluwen van vragen waar weinigen een zinnig antwoord op kunnen geven. Pogingen om het gesprek te objectiveren stranden daardoor al snel in een ideologische richtingenstrijd op een gepolariseerd speelveld,  tussen het geloof in de vrije markt en de nostalgische hang naar het ziekenfonds.

    Het rekenwerk laat ik graag aan anderen over. Maar ik heb inmiddels begrepen dat het er niet veel zijn, die dat kunnen: De Groene stelde afgelopen najaar vast dat er weinig goede studies gedaan zijn naar de oorzaken van de kostenontwikkeling in de Nederlandse zorg sinds het begin van deze eeuw. Dat geeft de discussiepartners de ruimte om feiten links te laten liggen.

    De richting die na de Tweede Kamerverkiezingen gekozen wordt, zal in grote mate afhangen van de politieke kleur van het nieuwe kabinet. Maar welke partijen de lijnen ook uitzetten, ze zullen het nieuwe beleid motiveren als een manier om kosten in de hand te houden, en efficiënte en toegankelijke zorg te bieden.

    Wat dat laatste betreft kwam mij onlangs een ander rapport onder ogen dat de ontwikkelingen in een wat breder perspectief plaatst. Seijgraaf Consultancy, specialist op het gebied van vergoedingen en markttoegang voor geneesmiddelen en medische hulpmiddelen, publiceerde eind vorig jaar een rapport over de toegang van de zorg. Het is geschreven met het oog op de eigen klantenkring die nieuwe producten en diensten ontwikkelt voor de komende twee decennia.

    Het rapport schetst een beeld waarin de collectieve zorgvoorzieningen langzaam worden afgebouwd. Enerzijds door financiële druk: geopolitieke ontwikkelingen nopen Europese regeringen tot een nieuwe prioritering van investeringen in defensie en veiligheid. Geld dat uit sociale voorzieningen gehaald wordt. Daarbij komt het effect van technologische ontwikkelingen, waardoor steeds in een eerder stadium bekend is wie in welke mate risico loopt op een zekere aandoening en of dat een risico is dat samenhangt met gedrag of erfelijke factoren. De vraag of iets aangeboren, aangeleerd of aangedaan is, wordt mede bepalend voor de beschikbare vergoedingen; evenals de vraag of het voorzienbaar, vermijdbaar of verwijtbaar is.

    Is het resultaat de kaalslag die velen vrezen? Wordt langs deze assen de basisverzekering gedecimeerd? Krijgen we een zorgstelsel waar de drempel voor kwetsbaren (te) hoog wordt? Dat zijn inderdaad belangrijke vragen. Het lijkt een gevolg van de beschreven trends.

    Maar daarmee is niet alles gezegd. Want zal het kille berekenen van kansen en risico’s op nationaal niveau mogelijk leiden tot het uitblijven van vergoedingen, op lokaal niveau is er wellicht wel ruimte en de behoefte om elkaars lasten te dragen. Het rapport beschrijft hoe op dat niveau nieuwe partijen zullen (moeten) opkomen, die de belangen van deze mensen zullen beschermen. Gemeenten zijn gebaat bij een vitale populatie die op goede zorg kan rekenen. Maar op lokaal niveau is ook eerder de bereidheid om solidair te zijn met een ander, die door de mazen van de basisverzekering valt. Op veel plaatsen zie je al mensen die de handen uit de mouwen steken en in wijk of dorp hun zorg- en energiezaken zelf gaan regelen. Het is geen grote stap om te bedenken hoe daar een stuk zorgzekerheid (bijvoorbeeld als aanvullende verzekering in combinatie met een passend dienstenaanbod) aan verbonden kan worden.

    De vraag is natuurlijk: hoe werken deze krachten op elkaar in? De praktijk leert dat gemeenten tijd nodig hebben om hun positie te bepalen in een veranderen speelveld. Zeker wanneer dit soort grote verschuivingen plaatsvinden. Bovendien zullen hier ook andere partijen een rol gaan spelen. Er zijn financiers nodig om lokale structuren van een solide ruggengraat te voorzien. Het heeft tijd nodig om te komen tot een goede samenwerking tussen publieke en private spelers.

    Persoonlijk denk ik dat veel van wat Seijgraaf schetst onze toekomst is. Daarbij zal voor het succes beslissend zijn welke route in deze richting gekozen wordt. Gaan we eerst nationaal snijden en kosten beheersbaar maken? En zet het kabinet de gemeenten onder druk om hierin mee te werken? Of gaan we eerst in het lokale op zoek naar de verbondenheid en andere krachten die de structuren van de toekomst kunnen vormen?

    De laatste route is de langere, maar biedt wel de grootste kans op succes. Het helpt de lokale spelers, van wie we allemaal afhankelijk zijn voor goede zorg, om hierin mee te komen. Het biedt de mogelijkheid om gaandeweg te evalueren, bij te stellen en nieuwe reisgenoten te ontmoeten. Zowel vanuit de Zeeuwse Huiskamer als de Solidarity University heb ik ervaren dat er genoeg mensen zien die deze weg willen verkennen. Het is een nieuwe weg, met nieuwe partners. Daarom misschien eng en zullen velen het ontraden. Maar de situatie zoals die nu is vraagt ook om nieuwe instrumenten om de weg naar de toekomst te plaveien. Ik denk dat het het proberen meer dan waard is.

    Santé!
    Arend Roos

    Download het rapport Zorgstelsel 2020-2025

    Deze blog is eerder gepubliceerd op www.santezeeland.nl